شمرده و شرح‌ها و نسخه‌هاى خطى و چاپى آن را شناسايى كرده‌ايم . در فصل سوم به روش حديث‌نگارى و خدمت‌هايى كه مرحوم فيض در « وافى » به اسناد و متون روايات نموده‌است پرداخته‌ايم . فصل چهارم به بررسى مبانى فقه‌الحديث در « وافى » مىپردازد . در فصل پنجم به روش‌هاى فقه‌الحديثى فيض پرداخته‌ايم . و سرانجام در فصل ششم منابع « وافى » و دانشمندانى كه فيض از نظريه‌هاى آنان در تنظيم « وافى » بهره برده‌است ، معرفى نموده‌ايم . روش تحقيق روش تحقيق در اين رساله به صورت كتابخانه‌اى است ؛ نويسنده ابتدا به مطالعه و جمع‌آورى اسناد پيرامون يك موضوع پرداخته و سپس طبقه‌بندى و نتيجه‌گيرى نموده است . نگارندهء سطور نخست با دقت به مطالعهء كتاب « وافى » پرداخته و سعى كرده است امتيازها و روش‌هاى فيض را در حديث‌نگارى و نقد اسناد و متون و مبانى و روش‌هاى فقه‌الحديث را با استفاده از خود « وافى » استخراج كند و همراه با مؤلّف در كتاب سير نموده و از خود كتاب نتيجه‌گيرى نمايد . اما به دليل حجم زياد كتاب ، تنها ده مجلّد اول از 26 مجلد « 1 » آن را انتخاب نمودم و فكر مىكنم با شناسايى همين بخش ، بتوانم شيوهء فيض را تشريح نمايم . تا آنجا كه اين جانب اطلاع دارم تاكنون كسى به اين بحث نپرداخته است و نوشتهء

--> ( 1 ) . تمام پى نوشت‌هاى اين رساله كه با آدرس « الوافى » شروع مىشود ، از چاپ جديد آن ، كه در اصفهان توسطكتابخانهء امام اميرالمؤمنين 7 در سال 1406 ه . ق . در 26 مجلد به طبع رسيده ، استخراج شده است .